Κάποτε η Κύπρος μας ήτανε σαν ένα μικρό νησί του παραδείσου. Κάποτε υπήρχε το άφθονο χρήμα, η διασκέδαση, η πολυτέλεια, το φαγητό και τόσα άλλα. Κάποτε. Μέχρι που μια μέρα έτσι ξαφνικά χάθηκα τα χρήματα από τα ταμεία του κράτους. Το γιατί?
Ο καθένας ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι για 100-200-1000 άτομα οι οποίοι πως να το πω, τα έφαγαν, τα καταχράστηκαν, τα έκλεψαν, τα έβγαλαν έξω από το νησί, λάθος λογιστικοί χειρισμοί, όπως και να έχει, δεν έχει σημασία, αυτό που έχει σημασία είναι ότι την πληρώνει ο απλός πολίτης. Αυτό που έχει σημασία είναι αυτοί οι 100-200-1000 είναι ακόμα εκεί έξω και κυκλοφορούν ελεύθεροι κι΄ωραιοι σε βάρος όλων των υπολοίπων.

 Είμαι σίγουρος ότι αρκετοί από εσάς κάνετε το
 ίδιο πράγμα που κάνω και εγώ καθημερινά.
Να ακούω από το πρωί μέχρι το βράδυ από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης τα παράπονα, τις αδικίες, τις παραβλέψεις, τους άνεργους που φωνάζουν ότι δεν κρατάνε λεφτά ούτε για φαγητό, και να κάθομαι μαζί με φίλους και γνωστούς να συζητάμε ποίος φταίει και ποίος όχι, αν ήταν έτσι δεν θα ήμαστουν  σε αυτήν την κατάσταση, και γιατί αυτό και γιατί εκείνο και να νευριάζουμε, έπρεπε να κάνουμε αυτό και εκείνο και μετά,  άτε γεια σας  και τα λέμε αύριο ρε φίλε.

                                                      Ξυπνάτε ρεεεε......όπως λέει και ο τίτλος.

Είναι καιρός να αφήσουμε τα λόγια και τις κουβεντούλες, τα κλάματα και τα παρακάλια, τα
παράπονα και τα σας εκλιπαρώ.
Είναι καιρός κάποιοι οργανισμοί, υπηρεσίες, αρμόδιοι φορείς αλλά και κάποια άτομα  να πάρουν
κάποια μηνύματα.
Είναι καιρός να φωνάξουμε όλοι ΑΡΚΕΤΆ.
Είναι καιρός να μάθουν ότι και την τσέπη μας να πάρουν, την ψυχή μας δεν μπορούν. 
Είναι καιρός να φωνάξουμε όλοι  

Ξυπνάτε ρεεεε......